من همونم که همیشه غم وغصه ام بی شماره   

اونی که تنهاترینه حتی سایه هم نداره   

این منم که خوبیامو کسی هرگزنشناخته   

اون که در راه رفاقت همه ی هستیشو باخته  

هر رفیق راهی با من دو سه روزی همسفر بود  

ادعای هر رفاقت واسه من چه زود گذر بود 

هرکی با زمزمه ی عشق دو سه روزی عاشقم شد 

عشق اون باعث زجر همه ی دقایقم شد 

اون که عاشق بود و عمری هز جدا شدن می ترسید

همه ی ترس و هراسش به دروغش نمی ارزید 

چه اثر از این صداقت چه ثمر ازاین نجابت 

وقتی قد سر سوزن به وفا نکردیم عادت 

آسمون آرزومون پره از ابراي تيره

لالايي واست بخونم تا شايد خوابت بگيره

اگه از خواب نپريدي تو خواب خدا رو ديدي

يه جوري بپرس ازش كه دلامون چرا اسيره

باز كه چشما تو نبستي ببينم باز كه نشستي

مي دونم يه جوري هستي كه دلت از همه سيره

اما بهتره بدوني طبق اصل مهربوني

دل واسه عاشق نبودن راه نداره نا گزيره

چشما ي تو شده خسته بغض آرزوت شكسته

اما با ز تو فكر ايني اگه من رو نپذيره

بهتره بيدار نشيني اونو توي خواب ببيني

واسه ي ديوونه بودن عزيزم هميشه ديره

خوش به حاله بعضي مردم كه شدن تو زندگي گم

التماس سرخ سيبا پيششون چه قدر حقيره

نه به فكر عطر ياسن نه به فكر التماسن

خنده داره واسشون كه دله ما يه جايي گيره

چي بگم شبم تموم شد نديدن اون رو حروم شد

كاش مي دونست يكي اينجا بد جوري واسش مي ميره

كاش كه بود يه قطره بارون واسه ي نا مه هامون